قتل عام بغض…

شب و تنهایی و غم در کنارم!
غریبی ؛ بی کسی ؛ دار و ندارم!
همین دیشب زمین را چاک کردم!
گلم را روی قلبم خاک کردم!
غمی سنگین به روی ِ سینه ی من!
نمی بینی؟! ، شدم آیینه ی من؟!
دلم نذر نگاهت ای مُنیرم!
الهی جای ِ تو هر شب بمیرم!
تو عمق حیرت ِ آیینه بودی!
تمام هفته را آدینه بودی!
تو تصنیف ِ مرا تحریر کردی!
نگاهم را پُر از تصویر کردی!
نگاه ِ عاشقت آیینه زار است!
نفس هایت همه فصل ِ بهار است!
تو دست ِ مهربانت در به در نیست!
ببین! آیینه زاران ِ تو تَر نیست؟!
عسل رنگ ِ نگاهت یاس دارد!
تو لبهایت چقدر احساس دارد!
تنت در بازوانم جور می شد!
شب ِ ما هم پُر از تنبور می شد!
لبت را می مکیدم ای گل ِ مَست!
میان بازوانم تنگ در دست!
نفس های ِ تو آبستن نشان بود!
دو بیتی های ِ ابرویت کمان بود!
تو باشی پیش ِ من ، دردم گران نیست!
دوجین آغوش ، عزیزم! ، یک قران نیست!
تو می دانی تنم آغوش ِ ناز است!
نگاه خسته ام دنیای ِ راز است!
تو از لب های ِ سرخ آب هستی!
میان ِ بازوانم خواب هستی!
شب ِ شهوت ، دلم را هی نمودم!
مسیر ِ ناز ِ لب را طی نمودم!
بیا زخم ِ دلم را بازگردان!
تو دستم را بگیر ؛ من را بگردان!
قدم در خون زدم تا بازگشتم!
من از مرگ خودم آغاز گشتم!
تمام ِ کودکی در سوز بودم!
ز داغی آتشین چون روز بودم!
بلوغ ِ دردها در سینه ی من!
تمام نفرتم آیینه ی من!
دل از هرگونه خواهش پاک کردم!
هوس را زیر ِ تختم خاک کردم!
مسافرخانه ی غم جای ِ من بود!
لباسی داشتم ؛ جنسش کفن بود!
نگاه ِ کودکان قانون ِ من شد!
بهای ِ خنده هاشان خون من شد!
یتیمان شاخه های ِ نور هستند!
همه زاییده ی ِ تنبور هستند!
الهی من بگردم! ؛ آه داری؟!!!
تو هم در خوش خوشانت ماه داری!
نبینم رنج ِ حسرت در نگاهت!
نبینم چشم گریانی به راهت!
مدال بی کسی بر سینه ی توست!
تمام ِ کهکشان آیینه ی توست!
غزل در چشم ِ تو آیینه رنگ است!
تو سوز ِ مثنوی هایت قشنگ است!
بیا امشب غزل باهم بخوانیم!
بیا قدر یتیمی را بدانیم!
تو مثل غنچه ای ، ای درد ِ شبگیر!
تو گل زاییده ای در رقص ِ شمشیر!
کسی چون ما ، دلی پر شور دارد؟!
کسی اینجا غم ِ تنبور دارد؟!
کسی اهل ِ رفاقت با خیال است؟!
کسی دارای چشمان ِ غزال است؟!
کسی برنامه اش اینجا سفر نیست؟!
نمی پرسد کسی معنای ِ دل چیست؟!
کسی تعمیرگاه ِ دل ندارد؟!
دلم پت پت کنان ره می سپارد!
نمی گوید کسی تفسیر ِ لب چیست؟!
نمی داند کسی معنای ِ شب چیست؟!
نمی پیچد کسی یک نسخه ی آه؟!
نمی داند کسی پایان ِ این راه؟!
ببین! ، من نسبتم با غم تنی نیست؟!
دل ِ آواره باورکردنی نیست؟!
چرا احساس ِ او شمشیر دارد؟!
مگر غم های ِ من واگیر دارد؟!
چرا یک نکته از من در سرش نیست؟!
چرا تنهایی ِ من باورش نیست؟!
عزیزم! ، من دلی دلتنگ دارم!
هزاران حسرت ِ پر رنگ دارم!
چراغ ِ این دل ِ آواره کم سوست!
گمانم چاره اش جفتی پرستوست!
برایت یک دل ِ مجروح دارم!
دو لیوان اشک و یک جین روح دارم!
نگاه ِ خسته ای چون غنچه ی خون!
دل ِ بشکسته ای از جنس ِ مجنون!
به دستم یک ، دو ایوان ، غنچه ی ناز!
به پشتم کوله باری شعر و آواز!
مروّت نیست قلبم تب بگیرد!
نمی ترسی که این عاشق بمیرد؟!!!……
مهدی شریفی (م.اشتاد)

  1. صبر پیمبرانه ام آخر تمام شد

    ای ایت امید به فریاد من برس

    از بیم محتسب مشکن ساغر ای حریف

    می خواره را دریغ بود خدمت عسس

    جز مرگ دیگرم چه کس اید به پیشباز

    رفتیم و همچنان نگران تو باز پس

    ما را هوای چشمه ی خورشید در سر است

    سهل است سایه گر برود سر در این هوس

  2. راستی بگو جویبار آینه ات کجاست…چشم هایم می سوزد،

    من به زمزمه ی یک مثنوی ِروان می اندیشم ، که حوالی دردهای تو پرسه می زند………

    ……………

  3. نمی پیچد کسی یک نسخه ی آه؟!
    نمی داند کسی پایان ِ این راه؟!
    ببین! ، من نسبتم با غم تنی نیست؟!
    دل ِ آواره باورکردنی نیست؟!
    چرا احساس ِ او شمشیر دارد؟!
    مگر غم های ِ من واگیر دارد؟!

    :(

  4. سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

    پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

    به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند

    ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند بفشانند

    به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند

    نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

    سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند

    رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند

    ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند

    ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

    دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

    ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

    چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

    بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند

    در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

    که با این درد اگر دربند درمانند درمانند

  5. حسين فلاحتكار

    سلام و درود به مهدي عزيزم
    فقط واسه عرض ارادت اومدم چون شعرت رو بارها خوندم و نظرم رو هم دادم ولي با اين حال لذت مضاعف بردم
    يا حق

پاسخ دهید